Pocetkom 90-tih godina, trubaca Nicholasa Paytona isticu kao jednog od mladih lavova svjetske jazz-pozornice. Danas dvadesetsedmogodisnji Payton ne samo da je opstao u ovoj areni, nego se razvio u superiornog umjetnika, vaznu pojavu u jazzu 90-ih, ali i vremena koje tek dolazi. Spoj kulturnog naslijeda - roden je i odrastao u New Orleansu - i genotipa - majka pjevacica i pijanistica, otac jazz-basist - a ponajvise kontinuiran rad i poniranje u bit glazbe, ucinili su Paytona zrelim i originalnim umjetnikom te zaokruzenom glazbenom licnoscu. Bilo mu je tek dvanaest godina kada je njegov izuzetan talent uocio Wynton Marsalis. Rezultat su bile preporuke i ulazak u sastave bandleadera kao sto su Marcus Roberts i Elvin Jones. Istodobno se i sam razvio u samosvjesnog bandleadera.. Vec od sesnaeste godine i kasnije, nude mu se ugovori uglednih izdavackih kuca koje odbija jer zeli steci iskustvo i razviti se u cvrstog bandleadera. Pocetkom 1994. potpisuje ugovor s izdavackom kucom Verve za koju je, s kvintetom kojega vodi, snimio vise albuma. Nastupao je i snimao s mnogim svjetski proslavljenim jazz-umjetnicima medu kojima je i legendarni trubac Doc Cheatam s kojim je 1997. snimio album “Doc Cheatam & Nicholas Payton” (Verve). Najnoviji projektet “Dear Louis” ostvarenim je u povodu stogodisnjice rodenja velikog Louisa Armstronga . . .